Estetyka japońskich ogrodów ZEN modna we współczesnym wnętrzu.

Najważniejszym aspektem estetyki w sztuce japońskiej jest natura. My pochodzimy z natury i u schyłku życia do niej powracamy, stapiamy się z nią. Niezależnie czy skupimy się na pięknie poezji HAIKU, która zatrzymuje urok chwili związanej z zachwytem naturą; czy też na sztuce i filozofii uprawy ogrodów ZEN, które dają ciszę, oddech i spokój obserwatorowi/odbiorcy ich przestrzeni. Autor ogrodu Zen, uprawiając go, jest w stanie medytacji oraz skupienia. Jedno miejsce w takim ogrodzie pozostaje nieskończone, aby dać uczucie niedopowiedzenia, co ma sugerować nieskończoność i przemijalność wszystkich rzeczy. Elementami podstawowymi są kamień o nieregularnych kształtach, najlepiej w liczbie 15 sztuk o różnych rozmiarach ( przynosi to szczęście), drobniutki i czysty piasek, delikatny odgłos płynącego strumienia, rozchodząca się fala na wodzie po wrzuceniu do niej kamyka.

Wszystko, co mogłoby rozproszyć skupienie jest kategorycznie zakazane. Czyli jaskrawe barwy, krzykliwość, nadmierny przepych i ostre dźwięki. Tu docenia się ulotność pór roku i ich przemijalność,  pokorę w stosunku do działania praw natury.

Filozofia i estetyka ZEN bardzo silnie wywarła swoje piętno we współczesnym designie i architekturze wnętrz.  Doskonale sprawdza się we wnętrzach minimalistycznych.